เล่าเรื่องเพลงมหาจุฬาลงกรณ์

เล่าเรื่องเพลงมหาจุฬาลงกรณ์

“…ศาสตราจารย์ ม.ร.ว.สุมนชาติ สวัสดิกุล ซึ่งปฏิบัติหน้าที่พระอาจารย์ถวายการสอนภาษาไทยได้เคยเล่าให้นิสิตอักษรศาสตร์ฟังเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๔ ว่าเมื่อครั้งที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชเสด็จฯ ไปทรงศึกษาต่อ ณ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (วันที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๘๙) ในวันนั้นจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นมหาวิทยาลัยเดียวที่ไปส่งเสด็จฯ เกือบทุกคน นายกสโมสรนิสิตจุฬาฯ (ส.จ.ม.) ได้ถวายโล่พระเกี้ยวและนิสิตหญิงถวายกระเช้าดอกไม้ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงกลัดเข็มพระเกี้ยวเล็กๆ ไว้ที่ฉลองพระองค์ด้วย ยังความปลื้มปิติให้แก่ชาวจุฬาฯ ทุกคนที่ไปส่งเสด็จฯ ความในข้อนี้มีอยู่ใน “บันทึก ส.จ.ม.” ความว่า
“…สิ่งที่พวกเราชาวจุฬาฯ ได้รับในวันนี้อีกอย่างหนึ่งก็คือ ความปิติยินดีอย่างสูงสุดที่ได้เห็นพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานเกียรติแก่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยของเรา โดยทรงประดับเข็มพระเกี้ยวเล็กบนฉลองพระองค์เบื้องซ้าย…”
ต่อมาภายหลังพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์เรื่อง “เมื่อข้าพเจ้าจากสยามมาสู่สวิตเซอร์แลนด์” ซึ่งหนังสือ “วงวรรณคดี” ฉบับประจำเดือนสิงหาคม พ.ศ. ๒๔๙๐ ได้อัญเชิญมาลงตีพิมพ์ มีความตอนหนึ่งว่า
“…เมื่อมาถึงดอนเมือง เห็นนิสิตมหาวิทยาลัยผู้จงใจมาส่งเราให้ถึงที่ ได้รับของที่ระลึกเป็นรูปเครื่องหมายของมหาวิทยาลัย…”
โล่พระเกี้ยวที่ชาวจุฬาฯ ถวายนั้น นิสิตจุฬาฯที่เป็นผู้ใหญ่และได้เข้าเฝ้าใกล้ชิดแจ้งว่า โล่นั้นได้ตั้งอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษรตลอดเวลา ต่อมา พ.ศ. ๒๔๙๒ วันหนึ่งหลังจากเสด็จออกจากห้องทรงพระอักษรและทรงเล่นเปียโนเพื่อผ่อนคลายพระอิริยาบท ได้มีรับสั่งกับ ม.ร.ว. สุมนชาติว่า “การเรียนหนังสือไม่สนุกเลย คนที่เรียนหนังสืออยู่เมืองไทยจะรู้สึกแบบนี้ไหม” ม.ร.ว.สุมนชาติได้กราบบังคมทูลว่า หากทรงมีพระมหากรุณาธิคุณกับคนที่เรียนหนังสือที่เมืองไทย ก็ขอพระราชทานเพลงให้แก่พวกเขาเหล่านั้น พระองค์ท่านไม่ทรงรับสั่งใดๆ เลย หลังจากนั้นไม่เกิน ๕ วัน ม.ร.ว.สุมนชาติได้รับพระราชทานกระดาษ ๓ แผ่น ซึ่งเป็นโน้ตเพลงมหาจุฬาลงกรณ์และทรงรับสั่งแต่เพียงสั้นๆ “ที่ขอมานั้น ได้แต่งให้แล้ว” ม.ร.ว.สุมนชาติได้อัญเชิญโน้ตเพลงนั้นกลับมายังเมืองไทย และได้ขอให้ท่านผู้หญิงสมโรจน์ สวัสดิกุล ณ อยุธยา และคุณสุภร ผลชีวิน สองพี่น้องซึ่งเป็นนิสิตเก่าจุฬาฯ เป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้อง ท่านผู้หญิงสมโรจน์ได้ขอให้คุณพระเจนดุริยางค์เล่นเปียโนและมีผู้ร้องด้วย เนื้อร้องที่ท่านผู้หญิงและน้องชายของท่านคือคุณสุภร ผลชีวินแต่งขึ้น ทำให้มีการแก้ไขปรับปรุงเนื้อร้องให้กลมกลืนกับโน้ตดนตรีพระราชทาน เมื่อได้ทดสอบจนเป็นที่พอใจแล้ว จึงนำทูลเกล้าฯ ขอบรมราชวินิจฉัย ต่อมาได้พระราชทานให้จุฬาฯ ดังที่ทราบกันทั่วไป เพลงนี้จึงเป็นสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชและชาวจุฬาฯ อย่างหาสิ่งใดเปรียบได้ยาก…”

จากบทความ “จุฬาฯ วันวาน” โดยสุชิน ประสงค์บัณฑิต นิสิตเก่าคณะวิทยาศาสตร์ ปีการศึกษา ๒๕๔๐-๒๕๔๔ ในวารสารจามจุรี ปีที่ ๘ ฉบับที่ ๒ กรกฎาคม-ตุลาคม ๒๕๔๙

หนังสือที่ระลึก ๕๐ ปี จุฬาฯ

กรรมการฝ่ายจัดทำ มาจาก อดีต บก.บห.รีดเดอร์ไดเจสต์ ฉบับภาษาไทย และ อีกหลายท่าน

แล้วผู้เขียนล่ะ จะไม่น้อยหน้ากัน แน่ตามที่กระไทใส่ข่าว ประสงค์ดี เล่ามาแล้ว

แต่ยังไม่พอ เพราะบรรดา บุคคลากรทั้งในสายวิชาการและศิลป์ ของรุ่นเรานี้ มีมากหน้าตาลาย ตามเก็บมาหมดหรือไม่ ต้องเอ่ยนามไว้ก่อนเปนอาทิ

อนนต์ วงษ์เกษม วิศวะ 2513-2516 เขียนเรื่อง CU Band และวันทรงดนตรี ได้คุยกับอ.อนนต์ วงษ์เกษม วิศวะ2513แล้ว อ.จะเขียน”ความทรงจำวันทรงดนตรี” ให้หนังสือของเรา ตอนนี้อ.สอนอยู่ ม.เกษตร

ถ้างั้นเราน่าจะมีผู้เขียนมากกว่านั้น ขณะนี้เรามี อนนต์ หัวหน้าCU Band, สถิตมาส นักร้องโซปราโน CU Chorus ปีแรก เราควรมีนักร้อง (เสียดายแหวว สีตลา เป็นที่สุด) และเล่มนี้เราจะทำให้เป็นเชิง pictorial book ใช้รูปเยอะๆ เวลาดูรูปแล้ว ความทรงจำเก่าๆจะกลับมาพร้อมเสียงดนตรีก้องในหูเลยเชียว

สมพร ใช้บางยาง เขียนเรื่องค่ายค่ะ ชื่อบทความ เรียนรู้จากจุฬาฯ อาสาพัฒนาชุมชนและสังคม

ชมรมถ่ายภาพสมัยนั้นมีภาพเยอะ ประธานชมรมไม่แน่ใจว่าชื่อเดโช บูรณบรรพต รึเปล่า ลิ้นชักสมองชักไม่ค่อยออก เดโช ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่าย) 2559 น่าจะมีรูปเยอะ ตามเสด็จถ่ายภาพสมเด็จพระราชินีตลอดด้วย

หัวหน้าคนสำคัญอีกคนของ cu band รุ่นเดียวกับพวกเราคือไพบูลย์ “ฝุง”
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาเพิ่งจัดงานให้ลุงตันผู้เป็นบูชนียบุคคลของวง

กวีซีไรท์ อัศศิริ ธรรมโชติ นิเทศฯ ค่ะ และชาวนิเทศ อย่าลืมให้อัศศิริ เขียนด้วยนะคะ บท “ก้าวสู่รั้วจุฬาฯ” ฝันดี ฝันร้าย หรือฝันกลับตาลปัตร ่ อัศศิริ เป็นศิลปินแห่งชาติ ด้านวรรณศิลป ปี 2543 ด้วยจ้า

นักเขียนซีไรท์ บี๋ อัญชลี (สุธรรมพิทักษ์) ของอบ.38 ก็มีค่ะ เป็นเพื่ิอนสนิทกัน ตอนนี้เธออยู่อเมริกา

บี๋สนิทกับแหววสีตลา ก็เลยพลอยคุ้นเคยกับสีตลาไปด้วยค่ะ

ข้อมูลดีค่ะ เพื่อนๆคิดว่า ธีรพล นิยม เหมาะกับบท “เรียนจากจุฬาฯ อาสาพัฒนาสังคม” ไหมคะ ภรรยาธีรพล
เป็นคนก่อตั้งโรงเรียนรุ่งอรุณ
ครอบครัวนี้ืทำกิจกรรมเพื่อสังคมอย่างสม่ำเสมอค่ะ โดยเฉพาะการศึกษา ธีรพล นิยม ศิลปินแห่งชาติ แม่นแล้วครับ ว่ากันด้วยเนื้องานที่เขาทำมาตลอด ตรงกับแนวคิดของเราในบท “เรียนรู้จากจุฬาฯ อาสาพัฒนาสังคม” หรือเปล่าคะ เป็นคนที่ทำงานเชิงประโยชน์สังคม เยอะมากครับ

ตกลงเรามี3คนแล้วนะคะ
1แน่งน้อย ยศสุนทร
2เตือนใจ ดีเทศน์
3ธีรพล นิยม
ช่วยกันมองหาและเสนอมาเรื่อยๆค่ะ

บลอกที่ WordPress.com .

Up ↑

%d bloggers like this: