น้องใหม่ปี ๒๕๑๓

PolSci2302

เมื่อต้นปี จามจุรี งามล้น……

ความงามไม่ใช่ เพียงเด็กหนุ่มสาว ที่ก้าวเข้ามาด้วยถุงเท้าสีขาวและเน็กไทสีกรมท่ามีตราพระเกี้ยวปักอยู่ เท่านั้น แต่ยังเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ความยินดี ความปลาบปลื้ม ปีติ พร้อมความหวังในใจ อันบริสุทธิ์

บรรยายกาศภายในจุฬาฯ เคล้าไปด้วยเสียงหัวเราะ จากทุกชั้นปี ที่แตกต่างกันไป เหล่าเฟรชชี่ เสียงหัวเราะเบาๆ มีทำนองรื่นเริงและระคนแปลกใจ ที่ได้พบสิ่งใหม่ๆ แตกต่างจากในชั้นมัธยม โดยเฉพาะเด็กที่มาจากต่างจังหวัด ไม่เคยเข้ามาเดินเพ่นพล่านในจุฬาฯ เหมือนกับพวกเตรียมอุดมฯ หรือเด็กอำนวยศิลป์ ซึ่งมักจะคุ้นกับหอประชุม สนามจุ๊บฯ กันดี เคยเห็นแถวนิสิตผูกไท สวมถุงเท้าขาว เดินร้องตะโกนเพลงเชียร์ ผ่านไปเป็นครั้งคราว นั่นละคือเราในตอนนี้ ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มียิ้ม อ้าปากร้องตะโกนให้ดังๆ และให้ถูกทำนองด้วย ยิ่งตอนเดินผ่านคณะที่ขึ้นชื่อว่า เป็นขมิ้นกับปูน ยิ่งต้องดังกว่าปกติ แต่ตอนที่อยู่ข้างสนาม ไม่ต้องมีใครกำกับ แค่เชียร์ลีดเดอร์ก็สามารถทำให้เราตะโกนสนั่นปานจุฬาฯจะถล่มทะลาย หากผลการแข่งขัน ไม่เป็นที่น่าพอใจ การเดิมกลับคณะฯอาจไม่มีเสียง แต่อาจมีแวะบางสถานที่ เพื่อลดความรุ่มร้อนของรุ่นพี่บางคน

นี่คือช่วงเวลาแห่งความสุข และสนเท่ห์ ที่แฝงความหวังเล็กๆ แต่อย่าให้เพลิดเพลินไปกับความสนุกเหล่านั้น ที่จะไม่มีวันหวลกลับคืนอีกต่อไป โดยจะต้องผ่านการสอบทั้งกลางปีและปลายปีไปให้ได้ การศึกษาที่ดูเหมือนว่า เราจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ไม่ต้องแบกหนังสือเรียนเป็นกิโลไปโรงเรียน แค่กระเป๋าลีบๆ ในมัธยมปลาย กลายเป็นสมุดหรือแฟ้มเล่มเดียว เหน็บกระเป๋าหลัง เอาไว้จดเลกเชอร์ของอาจารย์ ทุกวิชารวมกัน หากจดไม่ทันก็ต้องยืมเพื่อนมาคัดลอกก้อบปี้ หนังสือก็หาอ่านกันในห้องสมุด ตัวเบาๆอย่างนี้ ชวนให้แว้บไปเที่ยวเล่นได้อย่างสะดวก ซึ่งก็ไม่พ้นสยามสแควร์ แหล่งที่จะเป็นเงินแก่จุฬาฯในปัจจุบันนี้ ยุคเราเป็นแค่เริ่มๆ ผลของการเดินขบวนต่อต้านคอรับชั่นจุฬาฯครั้งนั้น เป็นอย่างไร ผมลืมไปแล้ว เดี๋ยวคงมีเพื่อนๆ เข้ามาเสริมเติมให้ครบ

บลอกที่ WordPress.com .

Up ↑

%d bloggers like this: